रिसॉर्टच्या कच्च्या रस्त्यावरून मुख्य रस्त्यावर येताच काल रात्री ज्या जंगलातून आम्ही अंधारात आलो होतो त्याचा खरा आवाका लक्षात यायला लागला. काल गूढ आणि थोडंसं भीतीदायक वाटलेलं ते अरण्य सकाळच्या प्रकाशात मात्र अत्यंत शांत आणि प्रसन्न दिसत होतं. रस्ता तसा साधा दोन लेनचा होता. दोन्ही बाजूंनी उभे असलेले महाकाय वृक्ष त्यावर हिरवी कमान धरून होते. त्यांच्या खोडांचा आकार इतका एकसारखा होता की वाटत होतं एखाद्या कारखान्यातून बाहेर पडलेले महाकाय ओंडकेच रस्त्याच्या बाजूने कोणी रोवले आहेत. त्यांच्यावर वेलींची जाळी चढलेली होती. खाली झुडपं, रानफुलं आणि दाट हिरवळ. त्या सगळ्यातून सूर्यप्रकाशाचे कवडसे हळूहळू झिरपत होते. मध्येच एखादं गाव दिसत होतं. भाताची शेती दिसत होती. दूरवर निळसर-हिरव्या टेकड्या ढगांमध्ये हरवलेल्या दिसत होत्या. उजव्या हाताला कामेंग नदीचा प्रवाह दिसत होता. कधी तो अगदी हाताशी तर कधी रानात हरवून जात होता.